Które produkty wymagają etykiety surowcowej
Rozporządzenie (UE) 1007/2011 w sprawie nazw włókien tekstylnych i etykietowania dotyczy wyrobów włókienniczych udostępnianych na rynku UE. Produkt uznaje się za wyrób włókienniczy, jeśli co najmniej 80 % jego masy stanowią włókna tekstylne. W asortymencie do domu obejmuje to:
- Koce, pledy i narzuty.
- Poszewki i wypełnione poduszki.
- Pościel, poszwy, kołdry i pikowane narzuty.
- Ręczniki, szlafroki i ściereczki kuchenne.
- Zasłony, firanki i zazdrostki.
- Bieliznę stołową: obrusy, bieżniki i materiałowe podkładki.
Niektóre artykuły są wyrobami włókienniczymi tylko w części. Skład surowcowy trzeba podać także dla tekstylnych elementów tapicerki mebli oraz warstwy użytkowej dywanów i wykładzin. Materiałowe pudełka do przechowywania i kosze na pranie warto sprawdzać indywidualnie.
To praktyczny przegląd, a nie porada prawna. Przed drukiem etykiet należy sprawdzić rozporządzenie i przepisy krajowe.
Co musi zawierać etykieta surowcowa
- Nazwy włókien z rozporządzenia. Można używać tylko nazw z załącznika I: bawełna, len, wełna, poliester, wiskoza, poliakryl itd. Same nazwy handlowe nie wystarczą.
- Udział procentowy masy w kolejności malejącej. Niewielkie ilości można w granicach rozporządzenia zgrupować jako „inne włókna”.
- Język. Etykieta musi być w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym produkt jest sprzedawany.
- Trwałość. Etykieta musi być trwała, czytelna i widoczna. Zwykle stosuje się wszywkę, choć w niektórych przypadkach można użyć opakowania.
- Nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego. Jeśli produkt zawiera skórę lub podobne elementy, etykieta musi zawierać zwrot „Zawiera nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego”.
Typowe błędy
| Tekst etykiety | Problem | Prawidłowo |
|---|---|---|
| Samo „sztuczne futro” | To nie jest nazwa włókna | Nazwa włókna, np. 100 % poliester |
| „Bambus” | Zwykle włókno wiskozowe z bambusa | Nazwa włókna, zwykle wiskoza |
| „Mikrofibra” | Opisuje grubość włókna, a nie włókno | Nazwa włókna, często poliester lub poliamid |
| „Mieszanka bawełny” | Brak procentów | Np. 60 % bawełna, 40 % poliester |
| Tylko po angielsku | Niewłaściwy język dla rynku | Języki wszystkich krajów sprzedaży |
Skład surowcowy warto sprawdzić, a nie tylko zadeklarować. Należy poprosić fabrykę o badanie składu na próbce produkcyjnej i porównać etykietę z zamówieniem podczas kontroli.
Symbole konserwacji
Prawo UE nie wymaga oznaczeń konserwacji, ale oczekuje ich handel, a klienci zwracają produkty, które po pierwszym praniu się kurczą lub farbują. Popularne symbole konserwacji to zastrzeżony system, więc należy stosować je zgodnie z zasadami. Temperaturę prania, suszenie, prasowanie i czyszczenie chemiczne podaje się według danych dostawcy, potwierdzonych na próbce.
Szczególnej uwagi wymagają dywaniki i maty łazienkowe do prania: spód i runo mogą zachowywać się w pralce inaczej. Przed zatwierdzeniem tekstu konserwacji trzeba je przetestować w warunkach podanych na etykiecie.
Sprzedaż w kilku krajach
Asortyment sprzedawany w całej Europie wymaga etykiet w wielu językach, a niektóre kraje mają więcej niż jeden język urzędowy: typowe przykłady to Belgia i Szwajcaria. Są trzy popularne rozwiązania:
- Wielojęzyczna wszywka. Książeczka lub długa wszywka ze wszystkimi językami. Sprawdza się przy pościeli i ręcznikach, gdzie metka jest niewidoczna.
- Krótka wszywka plus opakowanie. Skład surowcowy w kilku językach na małej metce, a teksty konserwacji i bezpieczeństwa na wkładce lub banderoli.
- Etykiety na konkretny rynek. Osobne serie produkcyjne dla każdego kraju. Daje to najczystszą etykietę, ale podnosi minimum dla każdej wersji.
Trzeba o tym zdecydować przed zamówieniem, bo metkę wszywa się w produkcji i nie da się jej zmienić w magazynie. Nazwy włókien są w rozporządzeniu ujednolicone dla wszystkich języków, co ułatwia tłumaczenie.
Dane GPSR
Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów dotyczy tekstyliów domowych tak samo jak każdego innego produktu konsumenckiego. Każdy artykuł lub jego opakowanie wymaga:
- Nazwy, adresu pocztowego i e-maila producenta oraz importera z UE.
- Numeru typu, partii lub modelu.
- Ostrzeżeń i instrukcji w języku kraju sprzedaży, np. o ryzyku związanym z woreczkami foliowymi lub o montażu karnisza.
W sprzedaży na odległość te same informacje muszą być dostępne online. Przy marce własnej na etykiecie jest Państwa marka, a my figurujemy jako importer z UE.
REACH i barwniki
REACH (WE) 1907/2006 ogranicza stosowanie niektórych substancji w tekstyliach. Przykładem są barwniki azowe, które mogą uwalniać określone aminy aromatyczne, oraz niektóre substancje w powłokach i nadrukach. Dla poduszek z nadrukiem, barwionej pościeli i powlekanych obrusów badania REACH pod kątem odpowiednich ograniczeń są dostępne na życzenie przed produkcją seryjną.
Oznaczenia OEKO-TEX to systemy prywatne. Produkt można opisać takim znakiem tylko wtedy, gdy producent ma ważny certyfikat na dany artykuł, a Państwo go widzieli. Nie należy umieszczać znaku na opakowaniu tylko dlatego, że dostawca tkaniny kiedyś pokazał certyfikat.
Bez deklaracji ognioodporności
Zasłony, koce i tkaniny obiciowe bywają sprzedawane z deklaracjami dotyczącymi zachowania w ogniu. Nie składamy takich deklaracji dla żadnego produktu i nie dostarczamy mebli ani tekstyliów spełniających odrębne przepisy przeciwpożarowe dla mebli tapicerowanych w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Jeśli hotel lub budynek użyteczności publicznej wymaga określonych klas ogniowych dla zasłon, jest to specyfikacja projektu, a dokumenty muszą pochodzić z badania dokładnie tej tkaniny.
Praktyczna lista kontrolna
- Potwierdzić skład surowcowy z fabryką i uzyskać go na piśmie.
- Przygotować etykietę we wszystkich językach sprzedaży.
- Dodać symbole konserwacji według danych dostawcy, potwierdzone na próbce.
- Dodać dane GPSR i numer partii.
- Podczas kontroli porównać etykietę z towarem.
Na stronie jakość wyjaśniamy, co sprawdzamy, a kategorie koce i poduszki, tekstylia do sypialni i łazienki oraz zasłony pokazują produkty, które dostarczamy.
